طاعون نشخوار کنندگان یکی از بیماری های خطرناکی است که بعد از پدید آمدن و شیوع توانسته است مشکلات مختلف و زیادی را برای دام ها به وجود بیاورد. این نوع بیماری که با نام P.P.R نیز شناخته می شود سبب بروز اختلالاتی در سیستم بدنی گوسفند و بز زنده خواهد شد . این نوع بیماری می تواند به راحتی از دامی به دام دیگر منتقل شود، بنابراین میزان خطر آن برای گله بسیار زیاد می باشد. در پیش گرفتن اقدامات لازم برای درمان دام های مبتلا باید بسیار مورد توجه دامداران قرار گیرد. در ادامه اطلاعات بیشتری راجع به این موضوع ارائه خواهد شد.

بیماری طاعون نشخوار کنندگان

مبدا و ریشه اصلی بروز این بیماری را می توان برای اولین بار در ساحل عاج دانست. به مرور شیوع این بیماری در مناطق دیگری همچون هند و آفریقا نیز مشاهده شد. در حال حاضر در مناطق مختلفی از جهان از جمله ایران این بیماری را می توان در میان دام های مختلف مشاهده کرد. در صورتی که دامی مبتلا به این بیماری باشد، در صورتی که از آبشخور و علوفه سایر گوسفندان تغذیه نماید و در محل پرورش همراه سایر دام ها باشد، ممکن است به دام های دیگر نیز منتقل شود و همه گیری در گله به وجود بیاید.

بیماری طاعون در بز ها

بیماری طاعون در بز ها

عامل اصلی این بیماری ویروسی می باشد که با نام موربیلی از خانواده پارامیکسوویریده شناخته می شود. با توجه به اینکه این نوع بیماری بسیار خطرناک می باشد و می تواند زمینه تلف شدن گله را به وجود بیاورد، از این رو در لیست خطرناک ترین بیماری های دامی قرار دارد. بنابراین در نظر داشتن اقدامات پیشگیرانه جهت عدم ابتلای دام به این بیماری باید مد نظر دامداران قرار بگیرد.

علائم

بیماری طاعون نشخوار کنندگان در دام در دو نوع حاد و فوق حاد بروز می کند که هر نوع می تواند علائم مختص به خود را داشته باشد. توجه داشته باشید که هر دو نوع بسیار خطرناک هستند و بهتر است در صورت مشاهده علائم مربوط به هر نوع، سریعاد اقدامات درمانی را در پیش بگیرید تا هیچگونه مشکلی متوجه دام و گله نباشد. در نع فوق حاد ترشحات و اسهال شدیدی در دام صورت می گیرد. در این نوع ابتلا اکثر دام ها در طی مدت زمان 4 الی 5 روز تلف می شوند.

در نوع حاد علائم و نشانه های ابتلا به طاعون نشخوار کنندگان به آرامی بروز می کند. بی اشتهایی و سستی بدن و تب از جمله اولین علائم نوع حاد هستند. قرمز رنگ شدن پوشش مخاطی چشم و دهان دام زنده در کنار حالت ایستاده پشم یا موی دام، تورم و ترک خوردگی لب ها در کنار تغییرات متنوع در پوشش مخاطی و مهبل و واژن از جمله علائم مربوط به نوع حاد هستند.

نحوه انتقال بیماری

راه های زیادی برای انتقال این ویروس در نتیجه بیمار شدن سایر دام ها وجود دارد. در این بین در ادامه به مهم ترین و رایج ترین مواردی که سبب انتقال بیماری خواهند شد می پردازیم:

  • انتقال از طریق دام آلوده به این ویروس و بیماری
  • تماس زیاد بین دام آلوده و سالم
  • مشترک بودن محیط نگهداری دام های سالم با دام بیمار
  • از طریق ترشحات چشمی و دهانی
  • انتشار از طریق سرفه و عطسه
طاعون در گوسفندان

طاعون در گوسفندان

به عنوان دامدار شاید این سوال در ذهن شما به وجود بیاید که آیا امکان سرایت این بیماری از دام به انسان وجود دارد؟ که در این رابطه باید گفت که امکان منتقل شدن این بیماری از طریق دام به انسان وجود ندارد. اما در مقابله با دام های بیماری همواره نکات و پوشش بهداشتی را رعایت کنید.

روش های پیشگیری و درمان

این نوع بیماری در صورتی که شیوع یابد بسیار خطرناک است و می تواند سبب تلف شدن گوسفندان در حجم و تعداد بالا شود . از این رو بهتر است راه های پیشگیری از این بیماری که شامل واکسیناسیون و رعایت موارد بهداشتی می باشد به صورت کامل رعایت شود. در صورتی که دامی مبتلا شد باید فورا قرنطینه شود و باقی گله نیز به طور کامل واکسیناسیون شوند. در مواردی که تعداد ابتلا بالا باشد، باید دام های تلف شده به صورت کامل معدوم و حذف شوند تا زنجیره انتقال به صورت کامل قطع شود.

بیماری طاعون نشخوار کنندگان در بز ها بسیار شدید تر از گوسفندان است. استفاده از واکسن همولوگ می تواند تا مدت زمان حدودا 3 سال دام ها را در مقابل این بیماری مقاوم سازد. استفاده از آنتی بیوتیک ها و همچنین استفاده از انواع داروهای ضد التهاب و ویتامین های AD۳E می تواند در روند درمان و پیشگیری از بروز این بیماری موثر باشد.